Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Ευριπίδης με φεγγάρι

  Το Σάββατο, μ΄έναν ξάστερο ουρανό κι ένα φεγγάρι ολοστρόγγυλο, φωτεινό και τεράστιο, ήρθε κι η Ιφιγένεια στην Αυλίδα. Εκεί που ο στρατός μιας ολάκερης τότε Ελλάδας, περίμενε τον ούριο άνεμο, που θα βοηθούσε τα πλοία να πάρουν το δρόμο τους για την Τροία, όπου σκοπό είχαν να την ισοπεδώσουν για την τιμή ενός βασιλιά που τον παράτησε η γυναίκα του. Εκεί που έπρεπε ο αρχιστράτηγος της εκστρατείας να θυσιάσει την κόρη του, όπως ο πρωτομάστορας στο γεφύρι της Άρτας τη γυναίκα του, για να βοηθήσουν οι θεοί την αποστολή. Εκεί που τελικά η Ιφιγένεια αποφασίζει, μόνη της, να θυσιαστεί για την Ελλάδα.

   Όμοιοι πάντα οι καιροί, αιώνια τα συναισθήματα, ίδιες οι αφορμές κι ακόμη πιο ίδια τα πάθη θεών κι ανθρώπων. Κι η θυσίες; Τελικά χωρίς αυτές τίποτε δεν γίνεται. Γι΄αυτό οι Αρχαίες τραγωδίες είναι μάθημα σοβαρό.
  Ευριπίδη ζεις εσύ μας οδηγείς και τότε και τώρα. Ειδικά εκεί που λες ότι ο πολιτικός οφείλει να είναι συνετός.

 Την απολαύσαμε την Ιφιγένεια της Λένας Παπαληγούρα, την Κλυταιμνήστρα της Αθηνάς Μαξίμου και τον Αγαμέμνωνα ττου Αιμίλιου Χειλάκη. Κι έναν εξαιρετικό χορό και την υπέροχη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη.

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Υπό σκιάν

  Απομεσήμερο Σαββάτου σε μια πόλη που φαίνεται να λιώνει κάτω από τον δυνατό ήλιο.
   Ή άσφαλτος αχνίζει σαν κατσαρόλα που σιγοβράζει σε χαμηλή φωτιά ενώ ο πιτσιρικάς. πάνω στο μοναδικό μηχανάκι που κινείται, παίρνει για δευτερόλεπτα τα μάτια του από το δρόμο για να παρακολουθήσει εκστασιασμένος τα βυζάκια της κοπελίτσας που περπατάει γρήγορα από σκιά σε σκιά. κι αυτά ανεβοκατεβαίνουν μέσα από το λεπτό καλοκαιρινό φανελάκι.
  Δυο παγάκια αργούν να μετατραπούν από στερεό σε υγρό κάνοντας φιλότιμη, είν΄ η αλήθεια, προσπάθεια να παγώσουν ακόμη περισσότερο το ήδη παγωμένο νερό και ίσως να νοιώθουν ανακουφισμένα που θ΄αναμιχθούν με το ίδιο τους το στοιχείο κι όχι μ΄ένα σοκολατούχο γάλα, που ήταν κι η αρχική σκέψη. Πόσο δροσιστικό να είναι ένα σοκολατούχο γάλα;
  Το κλιματιστικό μια βογκάει και μια ξεφυσάει σαν ετοιμόγεννη που ακολουθεί  κατά γράμμα τις παραινέσεις τις μεθόδου Λαμάζ, με σκοπό να κατεβάσει τη θερμοκρασία στο δωμάτιο έστω κι ένα βαθμό, από τους 31  Κελσίου στους 30.
 Και η Ιφιγένεια  περιμένει με αγωνία στην Αυλίδα των παρασκήνιων μιας απομίμησης Αρχαίου θεάτρου να δει αν θα φυσήξει τελικά ούριος ο άνεμος, μήπως ανατρέψει την προδιαγεραμμένη θυσία από τον ίδιο της τον πατέρα. Άραγε θα έχει κόσμο; Πόσοι να έμειναν Σαββατιάτικα στην πόλη που να μην έχουν να πάνε σε κάποιο γάμο;
Καλοκαίρι.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

La nuit en rose

  Θέλω να πιστεύω ότι η Αν Καρέρ, χτες το βράδυ, μαγεύτηκε από το νυχτερινό έναστρο ουρανό της πόλης και το αρχέγονο τοπίο του Ιτς Καλέ, τον φωτισμένο πύργο του Βοημούνδου και τα τείχη της εσωτερικής Ακρόπολης, ακριβώς όπως μαγευτήκαμε κι εμείς από την υπέροχη φωνή της και τη σπιρτόζα σκηνική της παρουσία.

Η παράσταση Piaf the show δεν ήταν ακριβώς το show που διαφήμιζε ότι παίχτηκε στις μεγαλύτερες πρωτεύουσες του κόσμου και στο Ηρώδειο. αλλά μας αποζημίωσε με τραγούδια εποχής και τραγούδια που άφησαν εποχή. Τέσσερις εξαιρετικοί μουσικοί και η πρωταγωνίστρια της βραδιάς, μοναδική κι ανεπανάληπτη στο ρόλο της μεγάλης Εντίθ Πιάφ, έδωσαν λάμψη αλλοτινών καιρών.



  Το Πνευματικό Κέντρο, με το καλοκαιρινό φεστιβάλ του Ιτς Καλέ, κάνει φέτος μια σημαντική προσπάθεια και φέρνει μεγάλα ονόματα κι αξιόλογες παραστάσεις καλό είναι πάντως οι καλλιτέχνες να φέρνουν μαζί τους και όλες τους τις αποσκευές.
                                 
                                                      (φωτογραφίες: Χάρης Μπινώλης)

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Ένας κήπος, μια παράσταση, πολύ γέλιο

  Ένας κήπος μέσα στο απόλυτο αστικό τοπίο. καλοκαιρινές νύχτες μ΄αστέρια κι αεράκι, ποτήρια γεμάτα παγάκια, δροσιστικά κοκτέιλ και μπροστά μας άλλη μία επιτυχημένη bar theater παράσταση. Και το όνομα αυτής "Ποιος θα φαγωθεί;"
.
  Κι αν υπάρχει μόνο μία φωτογραφία από την έναρξη, αυτή της Αθηνάς Τσικνιά, είναι γιατί με συνεπήρε ο ρυθμός της παράστασης και δεν ξανασήκωσα την κάμερα.
   Με το που συμπληρώθηκε η ομάδα με την Χρυσάνθη Παπαγεωργίου και τον Αχιλλέα Ράδη, αυτή η δολοφονική κωμωδία, με στοιχεία τραγικής καθημερινότητας, ξετύλιξε μια προαιώνια και ταυτόχρονα σύγχρονη ιστορία με αλήθειες, ψέματα, θυμό και πολύ χιούμορ, πλαισιωμένη από τη μουσική του απόλυτου Βασιλιά της ροκ, Έλβις Πρίσλεϊ.

  Υπέροχες ερμηνείες, γρήγοροι διάλογοι κι έντονες εναλλαγές συναισθημάτων από τρεις ταλαντούχους ανθρώπους που έχουν βάλει σκοπό να δώσουν μια ξεχωριστή νότα στο καλοκαίρι μας.

Μέχρι 18 Ιουλίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη βράδυ στον κήπο του   Θυμωμένου Πορτραίτου.

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Η δεκαοχτούρα

  Ο μύθος λέει πως ήταν κάποτε μια πολύ όμορφη κοπέλα και άψογη νοικοκυρά αλλά η πεθερά της δεν την ήθελε (οποία πρωτοτυπία) και την έβαζε να κάνει πολλές δουλειές για να κουραστεί και να εγκαταλείψει τον γιο της αλλά εκείνη πάντα τα κατάφερνε, αδιαμαρτύρητα, γιατί αγαπούσε τον άντρα της. Την έβαλε λοιπόν να κάνει 18 καρβέλια ψωμί και το μεσημέρι που γύρισε ο κανακάρης την κατηγόρησε ότι ήταν 19 τα καρβέλια και είχε φάει το ένα γιατί είναι σπάταλη. Ο μαμάκιας την πίστεψε την μανούλα κι η όμορφη τρελάθηκε και φώναζε συνέχεια "δεκαοχτώ. δεκαοχτώ, δεκαοχτώ". Ο Θεός τη λυπήθηκε και την έκανε ένα είδος αγριοπερίστερου, τη δεκαοχτούρα.

  Μια τέτοια λοιπόν, υπόλευκη και όμορφη, με βλέμμα έντονο και λαμπερό, έφτιαξε τη φωλιά της εδώ και πολλές μέρες στο μπαλκόνι μου στο γύρισμα που κάνει το αγιόκλημα λίγο πριν συναντήσει την οροφή της βεράντας. Κάθεται με τις ώρες και κλωσσάει δύο λευκά αυγουλάκια.
  Δεν ενοχλείται ούτε από τις φωνές μας, ούτε όταν τριγυρίζουμε στο μπαλκόνι ή ποτίζουμε ή πλένουμε, ούτε καν όταν η Μπρούνα βγαίνει και γαυγίζει σε απάντηση του γείτονα αρσενικού σκυλάκου. Κάθε φορά όμως που πλησίαζα, προσεχτικά είν΄ η αλήθεια, και ύψωνα το κινητό για να τη φωτογραφίσω, τίναζε με δύναμη τα φτερά της, φώναζε "δεκαοχτώ" και πέταγε στο κάγκελο της απέναντι ταράτσας, για να μη χάσει και την επαφή με τη φωλιά της. Σήμερα την έπιασα εξαπίνης και πρόλαβα να την απαθανατίσω πριν φωνάξει "δεκαοχτώ" και πετάξει απέναντι.

Τύχη, τύχη, είπαν κάποιοι, να την έχεις στο μπαλκόνι σου. Δεν ξέρω αν για μας είναι τύχη για κείνη πάντως είναι σίγουρα τύχη που διάλεξε το αγιόκλημά μας. Δε χαλάσαμε τη φωλιά της, της αφήνουμε ψωμάκι και νερό και υπόσχομαι να μην την ενοχλήσω μέχρι την επόμενη φωτογραφία που θα είναι δυο υπόλευκα κεφαλάκια που ξεπροβάλλουν μέσα από το αγιόκλημα, περιμένοντας τη μαμά τους να τα ταϊσει.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Έλλην Βρυκόλαξ μια νύχτα με πανσέληνο

  Κι είχε ένα φεγγάρι απόψε.....από κείνα τα ολοστρόγγυλα, τα καθάρια, που το χρώμα τους ασημίζει τόσο που λευκαίνει, από κείνα που κρατάν μακριά τα σύννεφα και διώχνουν τη βροχή και που το φως τους φωτίζει απόκοσμα και σε προκαλεί ν΄αναμετρηθείς με τα μεσάνυχτα. Την ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα ή την ώρα που φοβούνται οι βρυκόλακες. Αυτοί ακριβώς οι σκιαγμένοι βρυκόλακες, βγαλμένοι μέσα από γνωστές κι άγνωστες ιστορίες, του Ελληνικού χώρου, καταγεγραμμένοι από ξένους περιηγητές κι Έλληνες γραμματιζούμενους, τοπικούς μύθους που ταξίδεψαν στο χρόνο στόμα με το στόμα,  τραγουδισμένοι σε αγαπημένα δημώδη ποιήματα, παρουσιάστηκαν σήμερα, μια νύχτα με πανσέληνο, στον περιβάλλοντα χώρο του Μουσείου Αργυροτεχνείας, του Πολιτιστικού Ομίλου Τράπεζας Πειραιώς, στην εσωτερική Ακρόπολη του κάστρου των Ιωαννίνων.

  Επιβλητικός ο χώρος και υποβλητική η παράσταση, συνεπήραν τους θεατές που όρθιοι,
 ακολουθώντας τους ηθοποιούς στον χώρο ή καθιστοί σε σκόρπιες κουβέρτες και μαξιλάρια στο φρέσκο χορτάρι, παρακολούθησαν έναν αλλόκοτο θίασο, χωρίς μικρόφωνα, μια και η ακουστική του χώρου είναι εντυπωσιακή, να κινείται, να διηγείται και να τραγουδά τον παράλογο φόβο των ανθρώπων μπροστά σε "ανεξήγητα" φαινόμενα και φανταστικούς βρυκόλακες.

  Εξαιρετική η σύλληψη και η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ντέλλα, υπέροχα κοστούμια, δουλεμένοι ηθοποιοί. 'Ηταν αρκετά για να δώσουν ξεχωριστή διάσταση στην καλοκαιρινή βραδιά.
 

 Ακόμη και το φεγγάρι ζήλεψε.....το "Έλλην Βρυκόλαξ"

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Αυλαία στην Allea (δείτε το βίντεο)

Η τέχνη βρήκε μια νέα στέγη σ΄ένα Γιαννιώτικο σπίτι στο κέντρο της πόλης. Ένα χώρο που επιμελήθηκε και αξιοποίησε ο Ανδρέας Σταύρου, κάνοντας πραγματικότητα μια επιθυμία χρόνων, ονομάζοντάς τον "ALLEA GALLERY" . Εκεί οι φωτογραφίες-πίνακες του αγαπημένου φίλου Κωνσταντίνου Ιγνατιάδη, παρουσιάζονται σε μια έκθεση με τον τίτλο "ΕΛΕΓΕΙΑ ΙΙ". Εικόνες δυνατές και καθηλωτικές ενός προσχεδίου αγάλματος του Rodin, το γνωστό φιλί, που ο καλλιτέχνης είχε την τύχη να το φωτογραφίσει πριν μερικά χρόνια στο Παρίσι.
Ο χώρος φιλοξενεί επίσης τις μοναδικές κεραμικές δημιουργίες του εργαστηρίου Κέραμος και Πλίνθοι δια χειρός Δήμητρας Σταύρου καθώς και δημιουργίες πολλών ακόμη νέων καλλιτεχνών.
Η Allea Gallery άνοιξε τις πόρτες της χτες βράδυ με πολύ κόσμο που δείχνει να υποστηρίζει την προσπάθεια από την πρώτη στιγμή κι έναν, εμφανώς συγκινημένο και λαλίστατο, Κωνσταντίνο Ιγνατιάδη, βεβαιώνοντας πως η τέχνη είναι παρούσα, είναι ζωντανή, είναι λυτρωτική. Η Allea Gallery βρίσκεται Δωδώνης και Καλιάφα 1