Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Θάνατος-Αθάνατος, Ισοπαλία

  Τον φαντάζομαι έξω ακριβώς από την πόρτα του παράδεισου, με την πονηρή, φατσούλα του, ν΄απαντάει  στην ερώτηση του Αγίου Πέτρου: "Τις ει;", με σατανικό γελάκι και κλείνοντας το μάτι: "Γιώργος Νταλάρας!".

  Είναι γεγονός, ο Τζίμης Πανούσης, ο Τζιμάκος, έφυγε για κει που, πιθανόν, δεν πίστεψε ποτέ ότι υπάρχει κάτι. Ασυμβίβαστος, αντικομφορμιστής, αυτοσαρκαστικός, ανατρεπτικός, αθυρόστομος, καυστικός, ίσως από άποψη, ίσως επειδή "This is the marketing", μεγάλωσε και μία και δύο γενιές σατιρίζοντας, μέσα από ροκ ήχους και ψαγμένους στίχους τη νεοελληνική επικαιρότητα μα πάνω απ' όλα τη νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού. Τις αρτηριοσκληρωτικές ιδέες του, τις ψευτομαγκιές του, τις φοβίες και τα άγχη του, τα συμπλέγματα και τις ενοχές του.

  Ένα δάκρυ κύλησε απ' όλους εμάς που στις αρχές της δεκαετίας του '80, βρήκαμε έναν συνοδοιπόρο στην προσωπική μας επανάσταση απέναντι στο κατεστημένο και το κιτς που έφερνε μαζί της η νέα αυτή δεκαετία.



Είναι η ψυχή μου σε σκυλάδικο γαρδένια,
παραγγελία μεθυσμένου νταβατζή,
μου την πατάνε μανεκέν ξεσαλωμένα
την τραγουδάνε καλλιτέχνες τραβεστί

Θέλω να φύγω όπως έφυγε η λατέρνα
Να ξεψυχήσω σαν ρεμπέτης χασικλής
Και να μου παίζουνε στον τάφο μου μοντέρνα,
να βγουν βρικόλακες να κάνουνε στριπτίζ

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Επιστροφή στον ντορβά

  Μπήκε, που λες, η νέα χρονιά ολοταχώς και με τις μπάντες κι έφερε κι μαζί της και την σακουλοαπαγόρευση. Απαγόρευση;
  Ε, όχι κι απαγόρευση. Βρε κουτά, είναι μέτρο ελάφρυνσης των επιχειρηματιών! Γιατί μέχρι τώρα ο επιχειρηματίας χρεωνόταν τη σακουλίτσα την πλαστική που έδινε για να βάλεις τα ψώνια σου. Τώρα θα τη χρεώνεσαι εσύ! Ναι, εσύ! Για να σε δω τώρα. Θα παίρνεις πέντε σακούλες παραπάνω στο σούπερ μάρκετ για να πετάς τα σκουπίδια; Όχι, βέβαια, γιατί θα τις πληρώνεις. Κι αν έιναι να τις πληρώνεις γιατί να μη παίρνεις τις ειδικές για τα σκουπίδια, αυτές που δεν σκίζουν οι γάτες και μυρίζουν και λεβάντα σαν τη ντουλάπα της γιαγιάς και είναι και βιοδιασπώμενες, όχι σαν τις άλλες, αυτές που σου δίναν τζάμπα  και τις κράταγες για όταν τις χρειαστείς και όταν τις χρειαζόσουν τις έπιανες και γίνονταν κομμάτια στα χέρια σου κι έβγαζες και την ηλεκτρική να μαζέψεις τα υπολείμματα απ΄τα πατώματα.

  Τώρα, αν σου φάινεται εσένα πολύ να πληρώνεις 4 λεπτά τη σακούλα, μην ανησυχείς, όπου να ΄ναι θα βγεί ο γύφτος και θα διαλαλεί: "Δύο λεπτά η σακούλα και στο ένα κιλό σακούλες μία πλαστική καρέκλα δώρο και μισό καρπούζι".
  Να είσαι οικολόγος βρε, πώς ήταν οι προπαππούδες μας; Είχαν πλαστικές σακούλες; Όχι! Είχαν τον ντορβά! Επιστροφή στον ντορβά λοιπόν. Να πώς ανοίγουν νέα επαγγέλματα και καινούργιες επιχειρηματικές ιδέες. Και το ταγάρι κάνει, αυτό που είχαν παλιά οι αριστερές φοιτήτριες. Ο ντορβάς όμως χωράει πιο πολλά πράγματα, επιβεβαιωμένο.
   Άντε και καλή μας χρονιά με οικολογική συνείδηση

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

Ήλιος στο καμπαναριό

  Την άνοιξη που μας πέρασε, σε πείσμα της αναγέννησης της φύσης, το φυτό στο περβάζι του παραθύρου παρέμεινε απλά πράσινα φύλλα.
  Το καλοκαίρι, με τις πιο ιδανικές συνθήκες, ζέστη κι ηλιοφάνεια, λίπασμα και μπόλικο νεράκι για ξεδίψασμα, παρέμεινε πεισματικά απλά πράσινα φύλλα. Τότε ήταν που σκέφτηκα : "δε μπορεί, πρόκειται για ένα λουλούδι χωρίς άνθη".
   Κι όμως, μέσα στην καρδιά του χειμώνα, Δεκέμβρη μήνα, με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες, παγωμένο αέρα κι ομίχλη, ένα μπουμπούκι ξεπετάχτηκε, στις μη ιδανικές συνθήκες, μέσα από τα "απλά πράσινα φύλλα". Σιγά, σιγά μεγάλωνε μέχρι που "έσκασε" το άνθος του μέσα στις γιορτές και στράφηκε προς τον ήλιο του χειμώνα ανήμερα τα Χριστούγεννα, ζητώντας τη βοήθειά του για να επιζήσει μέσα στην παγωνιά.
  Ας είναι η αγάπη στην καρδιά μας, η αισιοδοξία κι η καλή διάθεση σαν το φυτό στο περβάζι. Ας ανθίζουν σε συνθήκες "μη ιδανικές", τότε που όλα είναι πιο δύσκολα, ορμώμενες από μια, τάχα "αφύσικη", εσωτερική δύναμη.
  Άλλωστε τίποτε δεν είναι πιο φυσικο από το ν΄αναζητάς την ενέργεια του φωτός όποτε εσύ κρίνεις πως τη χρειάζεσαι.
 
Καλά και φωτεινά Χριστούγεννα.

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Τα μυστικά του ουίσκυ


  Ένα ξεχωριστό ταξίδι στους δρόμους του ουίσκυ, μια βιωματική εμπειρία όπου συμμετείχαν όλες οι αισθήσεις, μια περιήγηση στα αποστακτήρια της μακρινής Σκωτίας και η ιστορία του πιο γνωστού brand ανά τον κόσμο ήταν το θέμα της χτεσινής βραδιάς με την άψογη διοργάνωση της κάβας 800.


  Σε μια ατμόσφαιρα παρέας, με την καθοδήγηση του έμπειρου γευσιγνώστη της DIAGΕO, δοκιμάσαμε την οικογένεια ουίσκυ της Johnie Walker μαθαίνοντας ν΄ αναγνωρίζουμε αρώματα και γεύσεις μα πάνω απ' όλα μαθαίνοντας πως η πραγματική απόλαυση δεν έχει συγκεκριμένους κανόνες πχ "βάζουμε ή δε βάζουμε πάγο" ή "το πιο ακριβό είναι και καλύτερο" αλλά είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, τι ταιριάζει στην όσφρηση και στη γεύση μας.



  Αυτό το τελευταίο μου επιτρέπει να συνεχίσω να πίνω, χωρίς φόβο και πάθος, κόκα-κόλα με ουίσκυ κι όχι το αντίστροφο, διατηρώντας τον τίτλο του ανθρώπου που θα οδηγήσει με ασφάλεια την παρέα πίσω στο σπίτι.
 



Πρέπει όμως να ομολογήσω ότι απόλαυσα όλη τη διαδικασία καθώς και την "αντρική" ατμόσφαιρα, όπου ήταν ολοφάνερο πως όλοι δοκίμασαν με υπευθυνότητα, από τη στιγμή που τα ουίσκυ δεν συνοδεύονταν από Βασιλη Καρρά και λουλούδια.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Κεφαλονίτικος παπάς

  Ο παπα-Θεόφιλος ήταν από μικρός ταμένος στην εκκλησία. Γι' αυτό άλλωστε και τον βάφτισαν Θεόφιλο. Φίλος του Θεού. Είχε "παίξει" και το Θεόδωρος αλλά η αλήθεια ήταν ότι μάλλον είχαν καταλάβει γονείς και νονός από νωρίς ότι δεν του ταίριαζε και τόσο ο τίτλος "δώρο" και έκαναν μια προσπάθεια, με τη βάφτιση, να τον κάνουν φίλο με το Θεό.

  Δεν είχε το Θεό του ο παπα-Θεόφιλος. Ζουρλό μικρό,ζουρλός και μεγάλος. Τον αγαπούσε το Θεό κι έγινε και παπάς, όπως ήταν προορισμένος, αλλά κι οι αλήθειες που βγαίναν από το στόμα του κι αυτές του Θεού ήταν κι ας μην άρεσαν στους "ανθρώπους του Θεού". Ήταν μορφωμένος ο παπα-Θεόφιλος και θα μπορούσε να ανέλθει αργά και σταθερά στα εκκλησιαστικά αξιώματα αν δεν τσακωνόταν μονίμως με τους "ανωτέρους" του στην Αθήνα κι αν δεν τους τα ΄λεγε "έξω απ΄τα δόντια".

  Με εντολή Μητροπολίτη λοιπόν τον στείλαν πίσω στο χωριό του στην Κεφαλονιά. Είχε και γυναίκα και πέντε παιδιά. Όταν έπινε κανα ποτηράκι δεν τα φώναζε με τα ονόματά τους. Μούλικο 1, μούλικο 2, μούλικο 3, μέχρι το 5. Με γουρλωμένα τα μάτια τον κοίταζαν οι Έλληνες τουρίστες. Όταν φώναζε τα παιδιά του κι όταν στο τσακίρ κέφι μάζευε το ράσο ψηλά στη ζώνη κι ανέβαινε στα τραπέζια να χορέψει. Ακόμη φέρνω την εικόνα του ν' ανοίγει τη μαύρη, σκληρή θήκη της κιθάρας και να προσπαθεί να χωρέσει εκεί μέσα. "Να, όταν πεθάνω, εδώ μέσα να με θάψετε, με τη θήκη της κιθάρας, άγιο πράγμα η μουσική".

  Ένα καλοκαίρι που 'ρθε ένας κονομημένος συντοπίτης από το εξωτερικό κι ήθελε να κάνει δωρεά στην εκκλησία σύστημα με μικρόφωνα και ηχεία για ν΄ακούγεται η θεία λειτουργία τις Κυριακές σ΄ όλη την περιοχή, εξανέστη ο παπα-Θεόφιλος. "Βρε είσαι καλά! Εδώ είναι τουριστική περιοχή, γεμάτη ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχεία. Ο άλλος είναι διακοπές, έχει διασκεδάσει το Σάββατο το βράδυ, τα 'χει πιει και την Κυριακή το πρωί που ξυπνάει θέλει να πηδήξει (και δεν το 'πε καν τόσο κόσμια) τη γυναίκα του, πρέπει ν' ακούει στη διαπασών το "Κύριε ελέησον";!

  Συνέχεια συστάσεις του έκανε η εκκλησία του παπα-Θεόφιλου αλλά όλο το χωριό μαζί του ήταν. Περνούσε καθημερινά από τα στέκια που μαζεύονταν οι παρέες κι ευλογούσε τις "ενορίες". 
Και το εννοούσε και τους αγαπούσε όλους όπως αγαπούσε και τη μουσική και τo κρασί και το κολύμπι στη θάλασσα και το χορό και το γέλιο και τη ζωή. Γιατί ο παπα-Θεόφιλος ήταν όντως άνθρωπος του Θεού, της εκκλησίας δεν ήταν.

Παπα-Θεόφιλε απ' την Κεφαλληνία|
νέους ορίζοντες ανοίγεις στη θρησκεία
όπου κι αν πας εμείς ακολουθάμε
την αγιοσύνη σου με δέος προσκυνάμε.

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Από το νησάκι της λίμνης των Ιωαννίνων

  Μετά τον Μπαράκ Ομπάμα που απηύθυνε παγκόσμια μήνυμα με φόντο την Ακρόπολη των Αθηνών, ήρθε κι ο Εμμανουέλ Μακρόν να μιλήσει για το όραμά του για την Ευρώπη στο λόφο της Πνύκας.
   Η αύρα του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος κι ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει, εξακολουθεί να γοητεύει τους ηγέτες μεγάλων δυνάμεων.
  Παρόλ΄ αυτά υπάρχει ένας Έλληνας, λάτρης της φιλοσοφίας και για χρόνια δραστήριος κάτοικος του Παρισιού, που από το μικρό νησάκι της λίμνης των Ιωαννίνων, προσπαθεί να επαναφέρει στην τάξη τον πρόεδρο της Γαλλικής  Δημοκρατίας σχετικά με την υποχρέωση που έχει ολόκληρη η Γαλλία να τιμήσει έναν υπέρμαχο της Αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και αυτοκράτορα του Βυζαντίου, τον Ιουλιανό, ο οποίος είναι ουσιαστικά, ο ιδρυτής της πόλης του φωτός, σύμφωνα με την ιστορική αναζήτηση του συγγραφέα Δημήτρη Δελλή.
  Δείτε, λοιπόν, στο βίντεο. τον γνωστό "αρχιερέα" των Ιωαννίνων, σε μια ανοιχτή επιστολή προς τον πρόεδρο Μακρόν.


Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Allora....

 'Ηρθε πριν πολλά χρόνια στα Γιάννενα φέρνοντας Ιταλικό αέρα και φινέτσα και τον μεγάλο έρωτα, τον αρχιτέκτονα  Γιώργο Παρλαπά. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά της Χαριλάου Τρικούπη μας έμαθε να ντυνόμαστε με γούστο και πολλά αξεσουάρ. Στο σπίτι της μάθαμε να τρώμε καρμπονάρα αυθεντική, Ιταλική και ήταν η μόνη "μαμά" που φωνάζαμε με το μικρό της όνομα χωρίς το "κυρία" μπροστά. Τζουλιάνα. Σκέτο. Όπως και η μικρή μπουτίκ της.
  Δεν υπήρχε περίπτωση να περάσω από το δρόμο της και να μη σταματήσω στο μαγαζί της, να καθίσω στον μεγάλο χαμηλό πάγκο κάτω από μια τεράστια κρεμάστρα γεμάτη ρούχα και μπροστά από στίβες μπλουζάκια, ζακέτες και πουλόβερ και να κουβεντιάσουμε για τον γιο της και συμμαθητή μου από τα νήπια, το Χρήστο, για τον μικρό της τον Άρη κι αργότερα για τον δικό μου γιο. Λαλίστατη, ανακατεύοντας Ιταλικές λέξεις μέσα στα Ελληνικά της, με το γάργαρο γέλιο της κι αεικίνητη μέσα στα λίγα τετραγωνικά του μαγαζιού της, αγαπούσε τους φίλους των παιδιών της κι είχε το ταλέντο να τους κάνει δικούς της φίλους.
  Allora, Τζουλιάνα, ήρθε η στιγμή να σε αποχαιρετήσουμε. 
Με μια ολιγόλεπτη τελετή, καθότι καθολική, η Ιταλίδα θα μείνει για πάντα στα Γιάννενα, που αγάπησε και την αγάπησαν.